การวิ่งเป็นกีฬาที่เเปลก
ต่อให้คุณเก่งสักเเค่ไหน
วิ่งได้เร็วสักเท่าไหร่
เเต่ถ้าขาดการฝึกซ้อม
ความเร็วความเเข็งเเกร่งก็จะหายไป

ยามเย็นผมออกไปวิ่ง
ผมมักจะเห็นตากับหลานชายวัยไม่เกิน 10 ขวบ
มาวิ่งรอบสระน้ำใกล้วัดทุกวัน

ทางวิ่งรอบสระนั้นมีระยะทางถึง 1 Km
อาจจะไม่ไกลสำหรับนักวิ่งเเละผู้ใหญ่อย่างเราๆ
เเต่สำหรับเด็กเล็กๆเเละคนที่ไม่เคยวิ่งรับรองมีหอบเเน่ๆ

ผมเห็นเด็กชายผู้นั้น
ตั้งเเต่วันเเรกที่เขามาวิ่ง
เขาวิ่งไปได้สักพักเขาก็วิ่งไม่ไหว
ร้องบอกคุณตาว่าอยากกลับบ้าน
ไม่อยากวิ่งอีกเเล้ว

เเต่ตากับตอบหลานกับมา
ด้วยถ้อยคำที่เรียบง่ายว่า
” วิ่งไม่ไหวก็เดินเอาลูก
ถึงจะเหนื่อยเเต่อย่ายอมเเพ้ลูก
ใจของลูกไหวอยู่เเล้ว ”

เวลาผ่านไป หลายวัน หลายเดือน
ทั้งตาหลานก็ยังคงมาวิ่งรอบสระน้ำทุกเย็น

จากเด็กที่วิ่งรอบเดียวก็เเทบไม่ไหวกับเปลี่ยนไป
กลายเป็นเด็กที่สามารถวิ่งได้ 3-4 Km ได้สบายๆ

เย็นนี้ผมเจอเจ้าหนูอีกครั้ง
เจ้าหนูมาในชุดสีเขียวยิ้มอย่างร่าเริง
ต่างจากวันเเรกที่วิ่งพร้อมด้วยบคราบน้ำตา

#ระหว่างวิ่ง 🏃🏻‍♂️(21 07 2018)

สิงหาคม 5, 2018

ใส่ความเห็น